این کلاس از هواناو ها توسط کارخانه جات کشتی سازی آلماز در بندر St Petersburg ساخته می شوند و از سال ۱۹۸۸ درخدمت نیروی دریایی روسیه فعلی و شوروی سابق میباشند .
جالب است بدانید که دوفروند از این کلاس طی فرو پاشی شوروی در اکراین به جا مانده اند .
این کلاس درخدمت ۴ کشور روسیه / اکراین / یونان و چین که چین در سال ۲۰۱۲ مبادرت به تجهیز نیرو دریایی خود به این هواناو ها نموده است .
آخرین فروندساخته شده این کلاس در سال ۲۰۰۴ به نیروی دریایی روسیه تحویل شد و چند فروند قدیمی تر هم کاملا به روز رسانی شده اند .
این هواناو به سه بخش عمده تقسیم میگردد
بخش وسط برای حمل نیرو ها وادوات زرهی سبک و سنگین
دو بخش کناری به منظور اسکان و کار خدمه و محل حفاظت خدمه در برابر انواع حملات شیمیایی / میکروبی / هسته ای .
دو بخش کناری توسط عایق های حرارتی نیز پوشیده شده اند .
بدنه این هواناو از فولاد ضد زنگ و آبکاری شده می باشد ……
این هواناو به سه بخش عمده تقسیم میگردد
بخش وسط برای حمل نیرو ها وادوات زرهی سبک و سنگین
دو بخش کناری به منظور اسکان و کار خدمه و محل حفاظت خدمه در برابر انواع حملات شیمیایی / میکروبی / هسته ای .
دو بخش کناری توسط عایق های حرارتی نیز پوشیده شده اند .
بدنه این هواناو از فولاد ضد زنگ و آبکاری شده می باشد ……
ویلیامز “F107″ نام یک موتور توربوفن کوچک ساخته شده توسط شرکت ویلیامز اینترنشنال (طراح و سازنده ی موتور WR19) است.موتور توربوفن “F107″ برای قدرت بخشیدن به موشک های کروز طراحی شده و در انواع آنها مانند موشک “AGM-86 ALCM” و موشک “BGM-109″ تاماهاوک و همچنین مدلهای جت تجربی ویلیامز پلت فرم X کاربرد دارد.
پیدایش دولت جدید در عربستان سعودی که حاصل پیوند مذهب پیکارجو و سیاسی جاه طلب بود ، شرایط جدید در شبه جزیره عربستان و حوزه خلیج فارس به وجود آورد.در اواسط سده ۱۸ میلادی ، محمد بن سعود و شیخ محمدابن عبدالوهاب متحد شده و با الهام از ایدئولوژی تند ابن حنبل و انتخاب حکومت قبیله ای ، نظام خاص حکومتی را بنیاد نهادند. در طول سده ۱۹ میلادی ، فراز و نشیب هایی در حاکمیت سیاسی آنان ایجاد شد تا اینکه در اوایل سده بیست میلادی با غلبه بر قبایل و گروههای عثمانی ها ، راشدی ها ، هاشمی ها ، یمنی ها و شیعیان خلیج فارس به استقرار یک نظام پادشاهی واحد سعودی موفق شدند.
اولین تجربه خاندان ابن سعود در استفاده از عملیات ویژه و به کارگیری نیروهای نامنظم در دوره جنگ جهانی اول ۱۹۱۴-۱۹۱۸ میلادی بود.بدین ترتیب که سرهنگ « T. E» معروف به لارنس عربستان از ارتش انگلستان مامور می شود که در منطقه شبه جزیره عربستان عملیاتهای نامنظم در مقابل دولت عثمانی اجرا نمایند.
سرهنگ لارنس
لارنس عربستان ، توانست با بسیج و تجهیز چریکهای محلی عربستان و اجرای جنگهای چریکی و دستبرد به خطوط تدارکاتی و مواصلاتی ، امپراطوری عثمانی را به زانو در آورد.
نیروهای چریکی کوچک سرهنگ لارنس در مقابل یکصدهزار سرباز عثمانی در یک منطقه وسیع یکصدوچهل هزار مایلی به کار برده می شدند.به قول خود سرهنگ لارنس ، نیروهای چریکی ، هر لحظه که اراده می کردند مثل یک بلای آسمانی نفرات آموزش دیده عثمانی را با اجرای کمین های ماهرانه تارومار می کردند و سپس ناپدید می شدند.سرهنگ لارنس در سازماندهی خود برای آموزش هر هزار نفر چریک یک افسر انگلیسی مامور کرده بود.….
زمانی که دولت بریتانیا در نظر داشت دو ناو هواپیمابر به ناوگان دریایی خود بیفزاید ناوشکن های چندکاره ی Type 42 انگلیسی به پایان عمر سرویس دهی خود نزدیک می شدند؛ بنابراین دولت بریتانیا متوجه شد نیاز به ناوشکن هایی دارد که دارای قابلیت های بیشتر و پیشرفته تر باشد، از سیستمی مانند سیستم AEGIS بهره ببرد، توانایی پوشش ضدهوایی وسیعی داشته باشد تا بتواند از ناو های هواپیمابر محافظت کند و اینکه توانایی مقابله با تهدیدات مدرنی چون موشک های کروز پرسرعت را داشته باشد. کوشش های بسیاری برای طراحی این ناوشکن انجام شد تا با تکنولوژی بومی ساخته شود.
سه کشتی دیرینگ توسط چاره ساز های ناوگان دریایی سیستم های سطحی BAE از بلوک های پیش ساخته ناقص ساخته شده توسط خودش و گروه VT سرهم شده بود. در اصل انگلستان برای بدست آوردن کشتی های دفاع هوایی با فرانسه و ایتالیا جستجو کرد. انگلستان آنها را با عنوان قسمتی از پروژه ۸ ملیتی NFR 90 و بعد برنامه HCNGF می خواست، البته انگلیسی ها سعی کردند تا با فرانسه و ایتالیا در معاهده ساخت ناوشکن همکاری کنند که نتیجه بخش نبود. (انگلستان از معاهده خارج شد و فرانسه و ایتالیا به همکاری خود ادامه دادند.) نتیجه ی تلاش های بریتانیا ساخت ناوشکنی با استفاده از تکنولوژی بومی بود که کلاس Daring یا Type 45 نام گرفت.